Belangrijkste conclusies
- De Amerikaanse dollar verzwakte aanzienlijk in 2025, als gevolg van fiscale zorgen en een verminderd vertrouwen in het beleid.
- Ondanks de daling blijft de dollar ten opzichte van de meeste wereldwijde valuta’s overgewaardeerd.
- Niet-Amerikaanse activa bieden Amerikaanse beleggers een betere waarde en een groter potentieel voor valutastijgingen.
De wereldwijde reservevaluta is op weg naar het zwakste jaar in meer dan tien jaar. De US Dollar Index (DXY), die de waarde van de dollar meet ten opzichte van een mandje van belangrijke valuta’s, daalde in september met bijna 10%, met nog sterkere dalingen ten opzichte van bepaalde individuele valuta’s.
In september daalde de dollar met 13,5% ten opzichte van de euro, met 13,9% ten opzichte van de Zwitserse frank en met 6,4% ten opzichte van de yen, naast een daling van 5,6% ten opzichte van een mandje van belangrijke valuta’s van opkomende markten.
Wat veroorzaakte de uitverkoop van de dollar in 2025?
De uitverkoop weerspiegelde een combinatie van aanhoudende structurele druk en nieuwe kwetsbaarheden die in 2025 toenamen. Langdurige zorgen waren onder meer de stijgende schuldenlast van de VS – verergerd door de ‘Big Beautiful Bill’ – en de geleidelijke erosie van de Amerikaanse groeipremie, vooral omdat onzekerheid over invoerheffingen de economische vooruitzichten vertroebelde.
Ondertussen ontstonden er nieuwe bedreigingen. Internationale beleggers begonnen hun Amerikaanse posities steeds meer af te dekken, waarmee ze een einde maakten aan jaren van verminderde afdekking toen het vertrouwen in het ‘Amerikaanse exceptionalisme’ nog sterker was. Beleidsonzekerheid – variërend van vragen over de onafhankelijkheid van de Federal Reserve tot marktgevoeligheid rond krantenkoppen over invoerheffingen – drukte het sentiment verder.
Samen hebben deze factoren geleid tot een van de meest opvallende periodes van dollarzwakte in de recente geschiedenis.
Met het oog op 2026 en daarna worden internationale beleggers geconfronteerd met drie cruciale vragen die bepalend zullen zijn voor de positionering van hun portefeuilles.
Prestaties van belangrijke valuta's ten opzichte van de Amerikaanse dollar
1. Is de Amerikaanse dollar structureel in verval?
Hoewel de dollar recentelijk aanzienlijk in waarde is gedaald, wijst niets op een volledige structurele ineenstorting. De zwakte is grotendeels het gevolg van cyclische en beleidsgerelateerde factoren, zoals de vertragende groei in de VS, afnemende renteverschillen, aanhoudende begrotingstekorten en hoge inflatie. Externe factoren, zoals verschuivende mondiale kapitaalstromen, hernieuwde hedging van dollaractiva en afnemend vertrouwen in het macro-economische beleid van de VS, hebben ook voor extra druk gezorgd.
Dat gezegd hebbende, blijven belangrijke structurele steunpilaren intact. De dollar blijft de dominante reserve- en afwikkelingsvaluta ter wereld en behoudt zijn aantrekkingskracht als veilige haven in periodes van marktspanning.
Naar onze mening gaat de dollar waarschijnlijk een langere fase van cyclische zwakte in, en niet een langdurige neergang.
2. Heeft de daling van 2025 de dollar weer aantrekkelijk gemaakt?
Het eenvoudige antwoord: niet helemaal. Hoewel de scherpe daling de krantenkoppen haalde, blijkt uit een breder historisch perspectief dat de dollar nog steeds hoog staat. Na een meerjarige rally heeft de recente waardevermindering de waardering ten opzichte van het begin van het jaar verbeterd, maar de dollar wordt nog steeds tegen een premie verhandeld ten opzichte van de meeste andere valuta’s.
Van de 34 belangrijkste valuta’s van ontwikkelde en opkomende markten die wij volgen, zijn er momenteel slechts negen die meer overgewaardeerd zijn dan de Amerikaanse dollar. Dit geeft aan dat de dollar weliswaar goedkoper is, maar nog lang niet ‘goedkoop’ te noemen is.
3. Hoe dienen beleggers hun portefeuilles te positioneren?
Voor beleggers in de Verenigde Staten is dit een geschikt moment om meer blootstelling aan niet-Amerikaanse markten toe te voegen, niet alleen omdat veel van deze markten geprijsd zijn om superieure risicogecorrigeerde rendementen te leveren, maar ook omdat blootstelling aan vreemde valuta nu een groter potentieel voor waardestijging biedt in vergelijking met de Amerikaanse dollar. Een bescheiden herschikking van Amerikaanse naar niet-Amerikaanse activa kan zowel portefeuilles diversifiëren als een hedge vormen tegen verdere verzwakking van de dollar.
Voor beleggers buiten de VS kan de blootstelling aan Amerikaanse dollars groot zijn in portefeuilles met een grotere aandelenallocatie, gezien de wereldwijde dominantie van Amerikaanse aandelen. In dit geval vereist het beheer van de blootstelling aan de dollar een afweging tussen hedgingkosten en diversificatievoordelen. Hedging zet volatiele wisselkoersschommelingen om in stabielere rendementen op basis van kortetermijnrenteverschillen met de VS. Deze ‘hedgerendementen/hedgekosten’ variëren sterk: van bijna nul voor Britse beleggers tot ongeveer 4% hedgekosten per jaar voor beleggers in Japan of Zwitserland, waar de rente ver onder het Amerikaanse niveau blijft. Daarentegen kunnen beleggers in markten met hogere rente, zoals Zuid-Afrika, positieve hedgerendementen behalen.
Wat zou de dollar kunnen vervangen?
Op langere termijn blijft het een uitdaging om een duidelijk alternatief te vinden, zelfs als de dollar blijft verzwakken. Gold is populair geworden als een vermeende hedge, hoewel het gebrek aan cashflow de waardering bemoeilijkt. De prijsvolatiliteit en periodieke speculatieve uitbarstingen maken het ook een minder voorspelbare optie.
De Japanse yen lijkt aantrekkelijk gewaardeerd ten opzichte van de dollar, maar het vervangen van Amerikaanse aandelen door Japanse aandelen uitsluitend om valutaredenen is zelden praktisch, gezien de breedte, liquiditeit en zware weging van de Amerikaanse markt in wereldwijde benchmarks (ongeveer 70%). Het volledig afdekken van die blootstelling in een derde valuta, zoals de yen, zou ook de operationele complexiteit en extra kosten met zich meebrengen.
Een afgewogen benadering van valutarisicoafdekking is daarom zinvol voor beleggers in landen met rentetarieven en inflatiecijfers die grotendeels vergelijkbaar zijn met die in de VS, waaronder het Verenigd Koninkrijk en Australië. Dit betekent dat een zekere mate van valutarisicoafdekking moet worden overwogen. Voor beleggers in opkomende markten, zoals Zuid-Afrika, kan gedeeltelijke afdekking ook aantrekkelijk zijn als de lokale inflatie relatief stabiel is. Voor beleggers in regio’s met lage rente, zoals Japan of de eurozone, waar afdekking duur blijft of waar er mogelijk een gebrek is aan beschikbare afgedekte aandelenklassen, is een combinatie van verminderde blootstelling aan de VS en selectieve, bescheiden afdekking waarschijnlijk de meest verstandige keuze.
Wat staat de dollar te wachten?
De zwakte van de Amerikaanse dollar in 2025 duidt waarschijnlijk op een keerpunt in de lange cyclus van sterkte, maar niet op het einde van zijn wereldwijde dominantie. Voor beleggers moet deze verschuiving worden gezien als een kans: een herinnering dat wereldwijde diversificatie in de toekomst een belangrijkere rol kan spelen in het rendement van portefeuilles dan in het recente verleden, nu valuta- en regionale blootstellingen opnieuw belangrijke bronnen van waarde worden.
